قبل
از آنکه به بحث درباره اوضاع ارامنه در
زمان سلطنت سلطان عبدالحمید دوم و وقایع
آن دوران بپردازیم لازم به ذکر می دانیم
که به سلاطین قبلی عثمانیان و اوضاع و
احوال کشور در آن زمان ها نیز اشاره ای
داشته باشیم .
ترکان عثمانی یکی از قبایل نژاد تورانیان
بودند که سرزمین اصلی آنها در آسیای مرکزی
از کوه های اورال تا دشت ترکستان چین بود
. از دیگر قبایل تورانیان ، قرقیزها
، ترکمن ها ، مغولان ، ترکان سلجوقی ،
تاتارها و غیره را می توان نام برد .
آنان قبایلی کوچ نشین و چادر نشین بودند
که همواره از جایی به جای دیگر نقل مکان
کرده و از راه راهزنی و غارت یکجانشینان و
روستانشینان روزگار می گذراندند. ترکان
عثمانی و برخی دیگراز قبایل
تورانیان در اثر
حملات متوالی مغولان، خشکسالی و عوامل
دیگر در قرن سیزدهم مجبور به ترک سرزمین
اصلی خود که ترکستان بود شده و در زمان
سلطه ترکان سلجوقی به آسیای صغیر و
آناتولی ( ترکیه امروزی ) مهاجرت می کنند
و در مدت زمان کوتاهی چنان امپراطوری
عظیمی ایجاد می کنند که از یک طرف تمامی
کشورهای مسیحی بالکان تا دروازه های وین
در اروپا از طرف شرق به ایران و ارمنستان
از جنوب تمامی کشورهای عربی عراق ، سوریه
، لبنان ، کویت ، فلسطین و شمال آفریقا
مصر ، لیبی ، الجزایر و تونس را شامل می
شد . عثمانیان پس از آنکه توسط سلطان
محمد دوم در سال 1453 میلادی قسطنطنیه را
فتح کردند و امپراطوری رویائی بیزانس را
منهدم کردند، مدت 350 سال یعنی تا اواخر
قرن هیجدهم اروپا را میدان تاخت و تاز خود
قرار داده و طی 350 سال قلمرو امپراطوری
دست نخورده باقی ماند .
پس از آنکه عثمانیان در جنگ با ایران صفوی
تمامی سرزمین ارمنستان و حتی گرجستان و
آذربایجان ایران را متصرف شدند شاه عباس
کوشید تا ارمنستان را باز پس بگیرد و در
طی 20 سال جنگ ایرانیان توانستند قسمت
شرقی ارمنستان و مناطق مهمی چون ایروان ،
نخجوان و قره باغ را تصرف کنند . بدین
ترتیب ارمنستان به دو پاره ارمنستان شرقی
تحت حاکمیت ایران و ارمنستان غربی تحت
حاکمیت عثمانی تقسیم شد . البته بعدها طی
جنگ های ایران و روس و با دو معاهده
گلستان و تکمانچای در سال 1828 ارمنستان
شرقی که شامل نخجوان و قره باغ نیز می شد
به دولت روس واگذار گردید ولی بحث ما
در
مورد ارمنستان غربی است که امروزه در نقشه
های جغرافیایی دیده نمی شود و جزئی از خاک
ترکیه محسوب می گردد .
